Van de luie wijven en hun eten…

De term “luiewijveneten”  is een overblijfsel uit grootmoeders tijd waar vrouwen nog thuis bleven om voor de kroost te zorgen en alle tijd van de wereld hadden om bouillon te trekken en elke dag een verse driegangenmenu op tafel te toveren. Een bokaaltje erwtjes en worteltjes of een meeneempizza: dat was toen “luiewijveneten”.

Maar nu moet er mij iets van het hart. Ik zag het vandaag staan op een blog: “vispannetje op z’n luiwijfs” bij deze dame.  Het is een vrouw met een boeiende job, een man en twee kinderen en verschillende hobby’s… Helemaal geen lui wijf, integendeel.  En eerlijk, ik hoor het woord, gelukkig steeds minder, ook nog in mijn omgeving. “Bij ons is het vanavond luiewijveneten” : fluistert een moeder van drie kinderen na een dag hard werken, precies of ze begaat een misdaad.
Mag ik jullie daarom een voorstel doen: wij halen toch alleen een meeneempizza in huis na een (té) drukke werkweek en we serveren onze kinderen toch  alleen maar soep uit een doosje op die dag dat we én gingen werken, én de kinderen met hun huiswerk begeleidden, én nog enkele facturen moesten betalen,én nog een strijk deden, én én …  Wel laten we het pakje soep of de meeneempizza vanaf vandaag gewoon “drukkewijveneten” noemen. Dat klinkt toch veel beter en het doet ons drukke wijven toch veel meer eer aan. Afgesproken?
Anne Taintor heeft duidelijk ook al nagedacht over dit onderwerp…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s