500 dingen die je gedaan moet hebben: een bucketlist.

image

Ik hoor het woord ‘bucketlist’ de laatste tijd wel vaker vallen en ook “Het bucketlist boek” van Elise De Rijck passeerde een paar keer op de sociale media. Ik kocht het boek en ging bladeren op zoek naar (haalbare) doelen voor een eigen bucketlist. Ik kon tot mijn verrassing al heel wat items uit het boek afvinken. Bij het lezen kwamen dan ook leuke, gênante en spannende herinneringen naar boven. Ik deel er enkele met jullie!

Een liefdesbrief schrijven en er een ontvangen: check!
Ik leerde mijn man kennen begin de jaren negentig, het pre – email, facebook en whatsapp tijdperk. Hij trok voor twee jaar naar Toulouse en het eerste jaar zat hij daar zonder mij. Telefoneren naar Frankrijk was te duur dus waren we aangewezen op brieven. We schreven elkaar wekelijks. Soms de meest banale dagdagelijkse dingen maar vaak ook mooie en romantische dingen.

Je haarkleur veranderen: check!
Mensen lachen twee jaar na datum nog steeds als ze terug denken aan mijn laatste poging om mijn haarkleur te veranderen. Ik vroeg de kapper om een hip wit kapsel maar draaide dat even anders uit! Overal waar ik kwam zag ik de mond van vrienden en familie openvallen van verbazing, daarna volgde een lachsalvo en nog wat later kwamen de opmerkingen: een Russische poetsvrouw, nog een joggingbroek en je look is compleet, Svetlana,… het passeerde allemaal de revue.  Ik ben drie maal terug gegaan naar de kapper om hem te smeken mijn haar terug bruin te kleuren maar hij kon mij niet helpen. Uren heb ik dat weekend in de badkamer doorgebracht met zilvershampoo, conditioners en haarmaskers om de gele gloed weg te krijgen en terug enig leven in mijn haren te krijgen. Tevergeefs! Twee maand heb ik uiteindelijk met dat kapsel rond gelopen. Midden augustus had ik er genoeg van. Ik ben naar Gent getrokken, heb een dure kapper gezocht en die verloste mij uiteindelijk van mijn gênante kapsel.

De slappe lach krijgen op een plaats waar het niet gepast is: check!
Toen ik een jaar of acht was kreeg ik de slappe lach tijdens de begroeting van een overleden familielid. Toen een familielid met een gitzwarte suikerspin op haar hoofd zich huilend en roepend op het lijk stortte, werd het mij te veel en kreeg ik de slappe lach. En hoe bozer mijn moeder keek, hoe harder ik moest lachen.

Snorkelen: check!
In 2011 trokken we met het hele gezin naar Zanzibar en daar gingen we snorkelen. Ik was eerst niet zo happig om in volle zee uit een boot te springen (zou ik er terug in geraken en zou het zwemmen niet al te lastig zijn?) maar viel dat even mee. Met een zwemvest aan dreef ik op het wateroppervlak en onder mij zag ik een wereld waarvan ik niet kon vermoeden dat ik het zo mooi zou vinden. Visjes in allerlei kleurtjes die tot bij het venstertje van mijn duikbril kwamen, mooie koralen, … Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Een maand lang geen vlees eten: check!
Ik was ooit een jaar op vijf vegetariër en vorige maand deden we mee met Dagen zonder vlees. Dus check, dubbelcheck!

Vallen in het openbaar: check!
Dat was ooit één van mijn specialiteiten. Eén keer per jaar had ik zeker prijs en altijd net op die momenten dat er andere mensen aanwezig waren. Wat het natuurlijk dubbel gênant maakt. Ooit viel ik eens plat op mijn buik op de oprit van een koppel dat ik net had bezocht in het kader van mijn professionele bezigheden. Die mensen stonden mij nog uit te wuiven…  Maar sinds ik een tijdje ben gaan fitnessen is het vallen gedaan. Ik heb precies beter controle over mijn bewegingen. Ik ben nu zeker al drie jaar niet meer gevallen. Hout vast houden dus.

Drie maanden of meer in het buitenland wonen: check!
Onmiddellijk na mijn studies had ik de luxe dat ik een jaar vrij kon nemen om in Toulouse bij mijn lief, nu mijn man, in te trekken. Het was een heerlijke periode waarin we er elk weekend op uit trokken en veel vriendschappen smeedden die tot op de dag van vandaag nog blijven bestaan.

Surfen: check!
In het jaar dat ik in Toulouse woonde, had ik besloten te leren surfen. Een cursus van een week op een meer in de rand van de stad moest van mij een echte surfster maken. Nu ben ik niet sportief, heb ik weinig evenwichtsgevoel én ik ben ook niet echt wat je noemt een daredevil. Die hele week heb ik een echte strijd geleverd met mijn plank en zeil. Op het einde van de week was ik tevreden met mijn niveau, ik kon toch gemakkelijk en aan een redelijke snelheid het meer oversteken. Het terug keren was wel wat lastiger! Maar toen mijn surfleraar mij ironisch ‘la reine du surf’ noemde, wist ik genoeg, met mijn surfcarrière zou het nooit wat worden. Maar ik heb gesurft, dus check!

Advertenties

2 gedachtes over “500 dingen die je gedaan moet hebben: een bucketlist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s